facebook
Wie het eerst komt, het eerst maalt. Deze actie komt niet terug.
Bestellingen geplaatst voor 12:00 worden onmiddellijk verzonden | Gratis verzending boven 95 EUR | Gratis ruilen en retourneren binnen 90 dagen

Het onderwerp van het opwekken van de bevalling behoort tot die onderwerpen die zowel in zwangerschapsklinieken als op internetfora sterke emoties oproepen. Sommige aanstaande moeders vrezen het als iets onnatuurlijks en riskants, terwijl anderen het juist verwelkomen als een mogelijkheid om de situatie althans gedeeltelijk onder controle te hebben. De waarheid ligt, zoals gewoonlijk, ergens in het midden – en het is belangrijk deze te scheiden van de angst die zich onnodig rondom dit onderwerp ophoopt.

Het opwekken van de bevalling, medisch gezien inductie van de bevalling genoemd, is een medische procedure waarbij kunstmatig baarmoedsamentrekeingen worden gestart voordat deze spontaan optreden. Wereldwijd is het een van de meest uitgevoerde verloskundige ingrepen – volgens gegevens van de Wereldgezondheidsorganisatie ondergaat ongeveer 20 tot 25% van de barenden een inductie van de bevalling. In Tsjechië zijn de cijfers vergelijkbaar. Toch bestaan er rondom deze ingreep tal van mythes die de angst van vrouwen in de laatste weken van de zwangerschap onnodig vergroten.


Probeer onze natuurlijke producten

Wanneer en waarom artsen inductie aanbevelen

De beslissing om de bevalling op te wekken komt nooit voort uit een gril van de arts of uit de wens van de moeder om het kindje zo snel mogelijk te zien. Het is altijd een medisch onderbouwde stap die bedoeld is om de gezondheid van moeder en kind te beschermen. De meest voorkomende reden is een verlengde zwangerschap – dat wil zeggen de situatie waarbij de bevalling niet spontaan op gang komt, zelfs niet na de 41e of 42e week van de zwangerschap. Naarmate de zwangerschap langer duurt, neemt de functionaliteit van de placenta geleidelijk af, die ophoudt de foetus voldoende te voorzien van voedingsstoffen en zuurstof. Het risico op diverse complicaties neemt dan toe.

Andere veelvoorkomende redenen voor inductie zijn vroegtijdig breken van de vliezen zonder het optreden van weeën, zwangerschapshypertensie of pre-eclampsie, diabetes mellitus bij de moeder, groeivertraging van de foetus of juist een te grote foetus. Elk van deze situaties draagt zijn eigen specifieke risico's met zich mee, en juist daarom overwegen artsen of het niet veiliger is voor moeder en kindje om de bevalling zo snel mogelijk te beëindigen. De beslissing vindt altijd plaats in dialoog met de barende, waarbij de arts de redenen, methoden en mogelijke risico's uitlegt.

Het is belangrijk te benadrukken dat inductie van de bevalling niet hetzelfde is als een keizersnede. Het gaat om een poging om een natuurlijke vaginale bevalling op gang te brengen, niet om een chirurgische ingreep. Het door elkaar halen van deze begrippen behoort tot een van de meest wijdverbreide misverstanden die zich met name in de online omgeving verspreiden.

Zoals de Britse verloskundige en auteur van vakkundige teksten Sheena Byrom zei: „Een geïnformeerde vrouw is een sterke vrouw – en informatie over inductie van de bevalling zou deel moeten uitmaken van elke voorbevallingsvoorbereiding." Deze gedachte vat de kern van de hele discussie samen: angst voor het opwekken van de bevalling komt het vaakst voort uit een gebrek aan informatie, niet uit reële risico's.

Neem een voorbeeld uit de praktijk. Jana, een 33-jarige eerstebarende uit Brno, herinnert zich hoe ze in de 41e week van haar zwangerschap bang was om het aanbod van de arts voor inductie te accepteren. Ze had op verschillende fora gelezen dat het opwekken van de bevalling "gegarandeerd" leidt tot pijnlijkere weeën, een hogere kans op een keizersnede en een traumatische bevalling. Uiteindelijk besloot ze tot een geïnformeerd overleg met een verloskundige en ontdekte dat de meeste van deze beweringen geen steun vinden in de hedendaagse geneeskunde. De bevalling verliep zonder complicaties en Jana zegt tegenwoordig dat de grootste fout zou zijn geweest om zich door angst te laten verlammen in plaats van betrouwbare informatie op te zoeken.

De meest voorkomende mythes over het opwekken van de bevalling

Precies hier komen we tot de kern van de zaak. Wat zijn dan die beweringen die angst aanjagen maar niet door feiten worden onderbouwd?

Een van de meest wijdverbreide mythes stelt dat inductie van de bevalling automatisch het risico op een keizersnede verhoogt. Dit idee is gebaseerd op oudere studies die vrouwen met inductie vergeleken met vrouwen die wachtten op een spontane bevalling – maar hierbij werd niet meegenomen dat vrouwen die langer wachtten uiteindelijk ook ingrepen ondergingen om andere redenen. Modern onderzoek, waaronder de uitgebreide ARRIVE-studie gepubliceerd in het prestigieuze New England Journal of Medicine, toonde aan dat bij laagrisico barenden in de 39e week van de zwangerschap inductie van de bevalling het risico op een keizersnede niet verhoogt – en in sommige groepen het zelfs licht vermindert.

Een tweede wijdverbreide mythe stelt dat kunstmatig opgewekte weeën ondraaglijk pijnlijker zijn dan natuurlijke weeën. De ervaringen van barenden en de vakliteratuur tonen aan dat de intensiteit van weeën afhangt van vele factoren – van de methode van inductie, de gevoeligheid van de betreffende vrouw, en hoe snel de weeën opkomen. Sommige vrouwen ervaren geïnduceerde weeën inderdaad als intensiever, anderen merken geen enkel verschil. De benadering van het medisch personeel en de mogelijkheid om verschillende pijnstillingsmethoden te gebruiken spelen ook een sleutelrol, van bewegingstechnieken en verlichtende houdingen tot epidurale analgesie.

Een derde mythe die zeer vaak voorkomt, is de overtuiging dat inductie van de bevalling gevaarlijk is voor het kindje. Deze bezorgdheid is begrijpelijk – elke moeder wil het beste voor haar kind. Er moet echter worden gezegd dat inductie die om de juiste medische redenen en met de juiste methoden wordt uitgevoerd, veilig is. Integendeel – in veel gevallen is wachten op een spontane bevalling riskanter dan een vakkundig uitgevoerde inductie.

De vierde mythe betreft de zogenaamde natuurlijke methoden om de bevalling op te wekken – van wandelen en traplopen, het eten van ananas of pikant voedsel, tot acupunctuur of stimulatie van de tepels. Een deel van deze methoden heeft in beperkte mate wetenschappelijke onderbouwing (tepelstimulatie kan bijvoorbeeld inderdaad de afgifte van oxytocine stimuleren), maar de meeste hebben geen bewezen effect. Het is belangrijk dat de vrouw eventuele pogingen om de bevalling op natuurlijke wijze op gang te brengen bespreekt met haar arts of verloskundige – niet alles wat "natuurlijk" is, is automatisch veilig.

De vijfde en misschien gevaarlijkste mythe is dat de vrouw geen recht heeft om zich over de inductie uit te spreken of deze te weigeren. In werkelijkheid is de geïnformeerde toestemming van de barende een fundamentele voorwaarde voor elke medische handeling. Een vrouw heeft altijd het recht om vragen te stellen, om uitleg te vragen en in het geval van een electieve (niet-urgente) inductie ook alternatieven te overwegen. Als inductie echter om acute medische redenen wordt aanbevolen, gaat weigering gepaard met reële risico's waarover de vrouw volledig geïnformeerd moet worden.

Natuurlijke angsten hebben overigens een volkomen legitieme basis – de bevalling is een van de meest betekenisvolle momenten in het leven van een vrouw en het verlangen naar een zo natuurlijk mogelijk verloop is volkomen begrijpelijk. Het probleem ontstaat wanneer angst voor het "onnatuurlijke" leidt tot het afwijzen van medisch gerechtvaardigde zorg.

Zwangerschapsdagboek, informatiemateriaal en kruidenthee als voorbereiding op een consultatie over het opwekken van de bevalling

Hoe inductie in de praktijk verloopt

Er bestaan verschillende methoden om de bevalling op te wekken en deze verschillen afhankelijk van de toestand van de baarmoederhals en de algemene omstandigheden van de zwangerschap. Het meest worden prostaglandines gebruikt – hormonen in de vorm van gel, zetpil of vaginale ring, die helpen de baarmoederhals te "rijpen" en voor te bereiden op de bevalling. Een andere mogelijkheid is mechanische dilatatie van de baarmoederhals met behulp van een speciaal ballonkatheter of laminaria. Als de baarmoederhals voldoende rijp is, kan de arts overgaan tot amniotomie – het kunstmatig breken van de vliezen – of tot intraveneuze toediening van synthetisch oxytocine.

In de praktijk worden methoden vaak gecombineerd en het proces kan van enkele uren tot één of twee dagen duren, afhankelijk van hoe het lichaam reageert. Juist deze lengte van het proces is voor veel vrouwen verrassend en kan gevoelens van onzekerheid of ongeduld met zich meebrengen. Het is daarom goed om psychisch op deze mogelijkheid voorbereid te zijn en een naaste bij zich te hebben of de ondersteuning van een verloskundige.

Het is belangrijk te weten dat gedurende de gehele inductie de toestand van de foetus wordt gemonitord met behulp van een cardiotocograaf (CTG), die de hartslag van het kindje en de baarmoedersamentrekeingen bijhoudt. Elke afwijking van de norm wordt onmiddellijk aangepakt. Deze continue zorg is een van de argumenten waarom inductie uitsluitend in een ziekenhuis plaatsvindt – niet thuis.

Het gehele proces van het opwekken van de bevalling is dus veel complexer en individueler dan zoals het wordt beschreven in verschillende internetdiscussies. Elke vrouw, elke zwangerschap en elke foetus is anders – en juist daarom is de medische aanpak altijd geïndividualiseerd. Het vergelijken van de eigen ervaring met verhalen van andere moeders kan inspirerend zijn, maar mag nooit een consultatie met een specialist vervangen.

Als een aanstaande moeder zich in een situatie bevindt waarbij de arts inductie aanbeveelt, is het beste wat ze kan doen vragen stellen. Waarom wordt inductie juist nu aanbevolen? Welke methode zal worden gebruikt? Wat zijn de risico's als ik besluit te wachten? Wat gebeurt er als de inductie niet werkt? De antwoorden op deze vragen bieden de basis voor een werkelijk geïnformeerde beslissing – en dat is wat het meeste telt.

Het opwekken van de bevalling is geen vijand van het natuurlijke moederschap. Het is een instrument van de moderne geneeskunde dat – correct en op het juiste moment ingezet – elk jaar duizenden moeders en kindjes helpt. Onnodige angst loslaten en deze vervangen door kwalitatieve informatie is de eerste stap om van de bevalling – of deze nu spontaan of geïnduceerd is – te maken wat het moet zijn: een veilig en waardig begin van een nieuw leven.

Delen